Jasper’s Blog

Zo, na een vermoeiende busrit van ruim? 6 uur, zit ik nu dan eindelijk rustig in het hostel op een bank een beetje rustig te internetten, mail bij te werken, en ben ik druk aan het typen aan deze post. In het hotel zit ik op dit moment met een andere mensen op een kamer, dit omdat het hostel 5-persoonskamers voor ons gereserveerd had in plaats van 4-persoonskamers. Dit betekend dat mijn oude kamer opgesplits werd, waardoor ik nu bij Geert, Jogchem, Daniël en Joost D. op de kamer lig, dit is echter wel een gezellige kamer, dus heb ik het niet echt slechter gekregen. In deze post zal ik proberen het hele afgelopen weekend samen te vatten.

Dit weekend begon zaterdagochtend om half negen met een bustocht van ongeveer een half uur naar het havengebied van San Francisco waar we op de boot gingen stappen naar Alcatraz, de meest bekende en beruchte gevangenis van de V.S. in de baai van San Francisco. De boottocht naar Alcatraz duurde maar ongeveer een kwartier, echter moesten wel wel een half uur wachten voor we aan boord mochten. Rond kwart voor 10 meerden we dus aan op Alcatraz, waar we eerst een kort praatje kregen van een ranger. Hierna konden we ervoor kiezen om achter een ranger aan omhoog te lopen naar de gevangenis, of om zelf rond te gaan lopen. Ik heb voor dat laatste gekozen, en ben dus vrij langzaam omhoog gelopen om alle gebouwen die ik tegenkwam eens goed te bekijken en op de foto te zetten. Omdat Alcatraz al ruim 40 jaar niet meer gebruikt wordt al gevangenis, zijn veel gebouwen op het eiland flink vervallen, alleen de gebouwen die nu nog gebruikt worden voor winkels en de gevangenis zelf worden nog bijgehouden. Na een mooie wandeltocht naar boven, kwam ik bij de gevangenis aan, waarin je helemaal rond kunt lopen. Ik vond het een heel indrukwekkend gebouw, en het lijkt volledig op de beelden die je van de gevangenis in de verschillende films ziet, ook de luchtplaats buiten klopt helemaal met de films. Tijdens het rondlopen door de gevangenis werd door een ranger ook nog een demonstratie gegeven van het openen en sluiten van de gevangenisdeuren, waarbij het vroeger ook mogelijk was om als bezoeker even opgesloten te worden. Dit wordt tegenwoordig echter niet meer gedaan omdat sommige deuren niet meer altijd goed open en dicht gaan omdat het systeem zo oud is. Om half 12 was het de bedoeling dat we weer met de boot terug gingen, maar omdat het veteranenweekend was, en daaraan gekoppeld een botenparade door de baai, duurde dit allemaal wat langer. Dit gaf ons echter wel de gelegenheid om alle boten die voorbij vaarden goed te bekijken, waartussen ook een tweetal vliegdekschepen zaten die wel cool waren om te zien. Na de boottocht terug gingen we snel naar de bus om de stad uit te gaan richting Yosemite. In eerste instantie was het de bedoeling om in de stad ergens te lunchen, maar Shirley de buschauffeuze, gaf aan dat we beter eerst de stad uit konden om daarna bij een food market te eten. Dit was uiteindelijk een goede keuzen, omdat we nu terecht kwamen in een grote hal waar veel verschillende soorten eten te kopen waren, en dus iedereen aan zijn trekken kwam. Hierna begon de grote bustocht van ruim 5 uur naar Yosemite.

Tijdens de bustocht werd er één keer gestopt bij een groot tankstation, waar alles echt groot was, en waar een volledige uitrusting voor de truckers beschikbaar was. Hierna gingen we weer door naar Yosemite, om te kijken of we voor het donker in Yosemite aan konden komen, in Yosemite Valley wordt het namelijk om 6 uur ‘s avonds al donker omdat het volledig tussen de bergen is, waardoor de zon dus al snel weg is. Het begin van Yosemite National Park hebben we nog wel gehaald voor het donker zodat we met zijn allen een groepsfoto konden maken bij een Yosemite bord, maar Curry Village, waar wij in tenten gingen slapen bereikten we pas in het donker. Daar aangekomen werd ingecheckt en gingen we op zoek naar onze tent in het pikkedonker. De tenten waren wel netjes en er stonden bedden in, dus er was goed te slapen. Het was echter wel vrij koud in de valley, overdag rond de 15 graden, ‘s nachts rond de 6 graden. De tenten waren gelukkig wel uitgerust met verwarming, wat ik echter niet volledig nodig vond, maar daar dachten de rest van mijn medekampeerders echter anders over. Het eerst dat ik Yosemite gekocht heb was een opwindzaklamp die echt werkt, zodat ik tenminste licht had in de duisternis. De eerste avond hebben we niet veel meer gedaan, iedereen ging vroeg naar bed omdat het een vermoeiende dag was geweest.

De tweede dag zijn we rond half 8 opgestaan, om vervolgens om iets voor negen uur te beginnen aan de Mist wandelroute over de bergen heen. Van deze route heb ik samen met Erik uiteindelijk een route van rond de 12 kilometer gemaakt, met een maximaal hoogteverschil van 600 meter. Het was een vermoeiende wandeltocht, vooral op de stukken waar het vrij steil omhoog gingen en we over een trap omhoog moesten om naar boven te komen. We hebben echter wel twee heel mooie watervallen gezien, welke zeker de moeite waren om naar boven te lopen. Halverwege de terugtocht werd ik ook nog achtervolgd door een wesp, welke ik uiteindelijk achter mijn linkeroor dood heb geslagen, maar waarbij ik echter wel half werd gestoken. De angel zat gelukkig meteen op mijn hand, waardoor ik behalve was geprik en een iets dikkere plek achter mij oor nergens last van. Ik verwacht dat dit zo weer weg is, waardoor ik dus nog weer geluk heb gehad. Verder heb ik hier een heleboel mooie foto’s geschoten en uiteindelijk waren we om drie uur weer beneden in Curry Village. Hier hebben we nog wat rondgehangen in het dorp en zijn we nog even met de Shuttlebussen naar Yosemite Village geweest. Hierna heb ik een lekker hamburgermenu gegeten, waarna we gezellig hebben zitten praten totdat het tijd was voor de bonte avond georganiseerd door Joris en Joost D. Dit was wel een gezellige avond waar een aantal spelletjes werden gespeeld, waarna iedereen weer vrij vroeg naar bed ging.

De volgende ochtend zouden we om negen uur opgehaald worden door de bus, om daarna via de Sequoia bomen terug te reizen naar San Francisco. Helaas had onze originele bus, waar ook al onze koffers in zaten pecht gekregen, waardoor er een andere bus geregeld moest worden. Dit ging allemaal niet supersnel, maar het werd uiteindelijk wel geregeld. Om half 11 vertrokken we uiteindelijk richting de Sequoia bomen waar we even kort rondgekeken hebben en wat foto’s geschoten hebben. Hierna gingen we weer verder naar San Francisco, waar we uiteindelijk om half 8 ‘s avonds aankwamen. In de tussentijd was Shirley, de buschauffeuze van onze eerste bus ook in San Francisco geweest, waar ze onze koffers gestald had in het hostel. Deze konden we daar dus weer netjes oppikken, waarna we onze kamers op konden zoeken. Hiermee kwam een eind aan een vermoeiend maar mooi weekend, morgen is het tijd voor bedrijfsbezoeken aan Sun en VeriSign, waarbij de laatste mijn micro-bedrijf is.

Vandaag moesten we nog eerder op staan als gisteren, de wekker ging al om half 6 omdat we om 7 uur in de bus moesten zitten. Omdat we zo vroeg weg moesten was er geen tijd om te ontbijten in het hostel, dus was er ontbijt geregeld voor in de bus. Dit was een lekker broodje, met zoals gebruikelijk heel veel vleesbeleg. Nadat we in de bus plaats hadden genomen kwam de eerste teleurstellende mededeling, het bedrijfsbezoek aan Intel was een uur verlaat, waardoor we dus eigenlijk pas om 8 uur in de bus hadden hoeven zitten. Helaas was dit bericht zo laat gekomen dat er aan de bustijden niets meer veranderd kon worden, en daarom werd er door de buschauffeur een omweg genomen zodat we wat van het uitzicht konden genieten. Aangekomen bij Intel bleek er nog meer mis gegaan te zijn, waardoor we eerste een uur het Intel museum bezocht hebben, wat echter wel leuk was, waarna we een presentatie kregen van een uur. Hiermee was het bedrijfsbezoek dus ingekort van 4 uur na 2 uur, en hadden we voldoende tijd om ergens te gaan lunchen. Dit gebeurde bij een fastfood restaurant, waar de meeste mensen een hamburgermenu bestelden dat direct genoeg was voor het avondeten. Na de lekkere lunch gingen we op weg naar Symantec, waar we binnen het kwartier waren. Hier werden we vriendelijk ontvangen en kregen we een leuke presentatie waar veel goede informatie in zat. Ook hier werd de presentatie van Kryptos gegeven, waarbij we van de mensen van Symantec voor het eerst ook vragen kregen aan de hand van onze presentatie, dit was wel een keer leuk voor de afwisseling.

Na de presentatie bij Symantec was het tijd voor de verrassing van vandaag, we gingen namelijk naar een damesvolleybal wedstrijd tussen Stanford en Berkeley, voordat we hier echter naar toe gingen zijn we eerst wat wezen eten, waarbij ik wel genoeg had aan een simpele Ceasar salade. Hierna werd een bustocht verder gezet met de reis naar de Stanford campus, waar alleen het sportgedeelte al net zo groot is als de hele UT campus. Wat sportfaciliteiten betreft kan de UT nog veel leren van Stanford, waar ze echt alles hebben, en ook nog eens grote tribunes rond iedere zaal/baan. Ook de atletiekbaan mocht er zijn, deze was namelijk 8 lanes rond. De sfeer rondom de wedstrijd, en de wedstrijd zelf was goed, waarbij de dames van Stanford vrij makkelijk wonnen van de dames van Berkeley. Hierna was het tijd voor de terugreis, waarbij mede gedeeld werd dat de koffers in principe morgen mee moeten naar Yosemite, maar net tijdens het typen van dit stukje kwam Eelco langs met de medeling dat de koffers in het hostel kunnen blijven. Dit betekend dus dat ik straks ga proberen om alle spullen die ik mee wil nemen in mijn rugzak te stoppen, zodat ik met zo min mogelijk spullen hoef te sjouwen in Yosemite. Morgen dus naar Yosemite, maar eerst ‘s ochtends nog naar Alcatraz. We komen maandagmiddag weer terug uit Yosemite, dus waarschijnlijk komt er pas maandagavond weer een update voor mijn blog.

Let op: Deze post is gelijk aan het dagverslag op de Kryptos site van 5 oktober, dit omdat ik deze ook moest schrijven.

De dag vandaag begon weer vroeg omdat we al om negen uur bij het eerste bedrijf moesten zijn. Omdat de busreis naar het eerste bedrijf echter een uur duurt, ging de wekker al om half zeven af. Om half acht stond het ontbijt klaar, wat niet zo heel erg uitgebreid was. We mochten kiezen uit twee boterhammen of één bagel, koffie of thee en jus d’orange. Omdat het ontbijt pas om half acht begon moest iedereen in een half uur ontbijten, afwassen en zorgen dat je op tijd in de bus zat. De bus was ook deze keer mooi op tijd, en zelfs al netjes op Halloween aangepast met allerlei stickers op de ramen. Nadat iedereen ingestapt was, vertrokken we bijna stipt om acht uur. De buschauffeuse die we de komende twee dagen in San Francisco hebben gedroeg zich vanochtend als een uitstekende reisleidster. Toen we door de stad reden langs vele verschillende gebouwen gaf ze per gebouw een korte toelichting zodat we wisten waar we langs kwamen. Een gebouw was wel bijzonder, dat was het stadshuis, deze heeft een koepel welke afgewerkt is met echt goud, wat nogal beschadigd werd door duiven. Om dit probleem te voorkomen is er voor gekozen om valken in te zetten op het hoogste punt van de koepel. Ook wist de buschauffeuse ons nog even fijntjes te vertellen dat we in de wijk Tenderloin zitten, wat de wijk is voor de lagere klasse van San Francisco, waardoor dus ook bijna alle zwervers in de wijk bij ons hotel zitten. Amerikanen zijn nogal dol op feitjes, vooral als ze ergens de grootste/beste/belangrijkste in zijn, ook onze chauffeuse had een dergelijk feitje: San Francisco heeft het grootste aantal Victoriaanse huizen in de wereld.

Om ervoor te zorgen dat iedereen in de bus de dag met een lach begon, had Arne een vermakelijk liedje op zijn telefoon gezet. Dit liedje heet ‘Begin de dag met een lach’, en de tekst is als volgt:

‘Begin de dag met een dansje,
Begin de dag met een lach.
Want wie vrolijk kijkt in de morgen,
Die lacht de hele dag,
Jaa, die lacht de hele dag.’

De planning voor vandaag was heel lang een verrassing, en zelfs aan het begin van de dag was alles nog niet zeker. Omdat het nogal druk was op de snelweg naar Silicon Valley toe, kwamen we bij het eerste bedrijf niet helemaal op tijd aan, gelukkig is dit nog niet veel vaker gebeurd, alleen bij het bedrijfsbezoek aan Deloitte waren we ook te laat, en daar dan ook meteen flink te laat. Het eerste bedrijfsbezoek van deze dag was aan Cavium, waar ook de NBSO, het NFIA en de NOST een presentatie gaven en we dus een half uur te laat waren. Bij Cavium werden we vriendelijk ontvangen door zowel de mensen van het NBSO en de NFIA als wel de mensen van Cavium. We begonnen ook dit bedrijfsbezoek weer met de standaard Kryptos presentatie, deze keer gegeven door Ander. Ook hij maakt ondertussen gebruik van de verbeterde versie die Theo voor afgelopen dinsdag had gemaakt. Helaas was Ander de afstandsbediening vergeten waarmee hij makkelijk tussen de powerpoint slides kan wisselen, en is er geprobeerd of Frank als levende afstandsbediening kon dienen, dit was helaas echter geen succes, Eelco daarentegen is wel een perfecte levende afstandsbediening, wat hij dan ‘s middags ook liet zien.

Na een korte presentatie van zowel het NBSO als wel het NFIA namen de mensen van Cavium het stokje over en die gaven een heel interessante presentatie over de security processoren die zijn maken voor netwerkapparatuur. Deze processoren worden gebruikt in een wijde range aan producten, van standaard thuisnetwerk producten tot aan de professionele apparatuur. Voorbeelden van bedrijven waar zijn processoren aan leveren zijn HP, Cisco Systems en Symantec, en in Europa bedrijven als Nokia, Siemens en Ericsson.Omdat de presentaties bij Cavium rond de lunch ophielden, en we ‘s middags ook nog presentaties hadden, moesten we dus ergens gaan lunchen. Na even bij Cavium geïnformeerd te hebben waar we goed konden lunchen, werden we naar een straat verwezen waar verschillende restaurants zaten. Uiteindelijk hebben we met zijn allen luxe broodjes besteld bij de ‘Quizmos Sub’, waar de broodjes ter plekke werden gemaakt. Om tijd te besparen en om er voor te zorgen dat we op tijd bij het volgende bezoek waren werd er besloten dat de broodjes in de bus opgegeten moesten worden. Na het eten liet Eelco zien dat hij niet alleen prima als levende afstandsbediening kan worden gebruikt, maar dat hij ook heel goed als steward aan het werk kan, hij waarschuwde namelijk iedereen om knieën en ellebogen uit het gangpad te halen toen hij langskwam met een vuilniszak voor al het afval, net zoals de stewardessen en stewards in het vliegtuig continu doen als ze langskomen voor eten/drinken/afval.

Het opeten van de broodjes in de bus om tijd te besparen bleek uiteindelijk niet echt nodig te zijn, we waren namelijk ruim een uur te vroeg bij Arcsight, het bedrijf waar we ‘s middags een bedrijfsbezoek hadden. Het bezoek bij Arcsight was ingepland als een kort bezoek van een uur, omdat dit bezoek pas vrij laat geregeld was. Uiteindelijk duurde het bezoek toch wat langer, omdat Arcsight ons eerst een interessante presentatie gaf over het systeem dat ze ontwikkeld hebben om waarschuwingen van IT beveiligingssystemen als firewalls en virusscanners te bundelen en op een geordende manier weer te geven zodat het voor de mensen die de beveiliging van het netwerk en de computers moeten doen makkelijker is om te zien wat de bedreigingen op een bepaald moment zijn. Na de presentatie kregen we ook nog een demonstratie van het systeem zodat we konden zien hoe het in de werkelijkheid werkt.

Omdat het bezoek aan Arcsight in eerste instantie ingepland was voor een uur, was er in de bus door middel van een stemming besloten dat we daarna nog naar het ‘Computer History Museum’ zouden gaan. Dit ging door middel van een stemming omdat sommige mensen liever naar het hostel terug gingen zodat ze die middag nog kleren konden wassen. Ondanks dat er uiteindelijk minder tijd over bleef na het bedrijfsbezoek gingen we toch nog richting het museum, omdat het toch gratis was, en we dus best even een uurtje rond konden kijken. Toen we aankwamen bij het museum gingen Koen en Eelco eerst even informeren of het mogelijk was om met de hele groep rond te lopen, helaas kwamen ze met teleurstellend nieuws terug. Het hele museum bleek namelijk afgehuurd te zijn, door waarschijnlijk Mercedes Benz, waardoor we het museum niet in mochten.In de tijd die overbleef tussen het terugkomen in het hostel, en het tijdstip waarop we moesten verzamelen om te gaan eten, zijn er door verschillende groepjes verschillende dingen gedaan, zo is er een vrij grote groep gaan wassen bij een wasserette in de buurt van ons hostel, is er een groep inkopen gaan doen in een supermarkt, en ben ik met 5 anderen naar de Apple store geweest. Vooral de terugweg vanuit de Apple store naar het hostel was een hele belevenis. Alexander had namelijk een MacBook gekocht die hij meteen mee kon nemen, maar helaas hadden ze bij de Apple store geen anonieme tas. Dit betekende dus dat hij met zijn MacBook in een mooie witte Apple tas door de slechte wijk waarin wij zitten terug moest naar het hotel. Hij gaf tijdens het lopen dan ook aan dat hij zich nog nooit zo onveilig had gevoeld en dat hij nooit alleen met de MacBook terug had durven lopen. Een ander raar moment tijdens de wandeling terug was het moment dat we nietsvermoedend voor het stoplicht stil stonden, en er ineens een grote witte rat voor ons langs liep met een stuk sparerib in zijn bek. Hij verdween vervolgens voor ons in het riool, wat denk ik wel weer genoeg zegt over de buurt waarin het hostel staat.

‘s Avonds gingen we met de hele groep eten bij de Vietnamees die schuin tegenover ons hotel ziet, van de buitenkant ziet het restaurant er niet uit, maar van binnen zag het er wel netjes uit. Het eten was lekker, en we konden dus met een volle buik weer terug naar het hostel. Als afsluiting van dit dagverslag ga ik eindigen met een quote van Joost D. die hij uitte tijdens het eten: ‘De perfecte vrouw voor mij, is een vrouw die na de sex verandert in een krat bier en een stel vrienden’.

De dag van vandaag bracht geen bedrijfsbezoeken, maar het was weer eens een reisdag, en deze dag ging de reis van Washington naar San Francisco. Dit hield in dat we minder vroeg op hoefden te staan, de bus vertrok pas om half 10, en dus een beetje uit konden slapen. Vervolgens gingen we met de bus naar Washington Dulles International Airport waar we ruim op tijd aankwamen. Hier mochten we in de rij gaan staan voor het inchecken, wat al met al nog best even duurde, wat ook niet zo gek is als je spontaan met 32 mensen in de rij gaat staan. Nadat we ingecheckt waren was het tijd om richting de security check te gaan, waar zoals gebruikelijk de schoenen weer uit moesten, de laptop in een aparte bak moest, en de rest van de spullen die je bij je had in en andere bak moesten. Bij mij ging de security check weer in één keer goed, andere mensen werden wel uit de rij gehaald. Zo werd bij Chris in zijn tas een flesje water gevonden, waarvan hij zelf niet wist dat deze nog in zijn tas zat, en werd bij Geert een aansteker uit zijn tas gehaald, de 2e aansteker die ook nog in die tas zat werd echter niet gevonden. Verder werd Daniel nog even in de maling genomen door iemand van de security check, hij had een boek bij zich met de titel ‘Bush is dom’ en de beveiligingsbeamte deed net alsof dit niet toegestaan was omdat haar baas hiermee beledigd zou worden, Daniël keek vervolgens nogal vreemd op en toen gaf de beamte dus aan dat het een grapje was. Dit verwacht je echter niet omdat de security check normaal nogal streng is en je niet mag lopen lanterfanten. Toen de security check voltooid was gingen we met een shuttlebus naar een andere terminal, het vliegveld is nogal groot, en we zijn dan ook blij dat we niet het hele stuk hoefden te lopen. Doordat alles voorspoedig liep en we mooi op tijd waren hoefden we bij de gate nog maar een half uur te wachten voordat we konden boarden.

Eenmaal geboard was het eerste wat ik deed het terug zetten van mijn horloge, in San Francisco is het namelijk nog eens drie uur vroeger, wat betekend dat het tijdsverschil met Nederland ondertussen dan ook negen uur is. Vervolgens was het weer ruim 5 uur in het vliegtuig zitten, waarbij er buiten nog wel wat te zien was omdat het vrij helder was. Wat deze keer wel tegenviel was dat de lunch niet gratis werd aangeboden, een broodje kostte 5 dollar, wat ik uiteindelijk wel gewoon gekocht heb omdat ik anders helemaal niets te eten zou krijgen. Na een rustig verlopen vlucht was ook de landing zeer netjes, vervolgens gingen we richting de bagageband, waar ook deze keer weer bleek dat alle bagage netjes was aangekomen. Toen iedereen zijn bagage verzameld had liepen we naar buiten om op de busjes te wachten die ons naar het hostel zouden brengen, die bleken drie busjes te zijn, waar al onze spullen en onszelf maar net inpasten. Na een snelle rit kwamen we vervolgens aan bij ons hostel, dat zelf heel mooi en netjes is, maar wat niet in een heel goede buurt ligt. Om ons hotel heen zitten veel zwervers en er loopt allerlei gespuis rond, gaan we echter een kleine 500 meter verder dan veranderd het staatbeeld totaal en ziet het er allemaal wel netjes uit, dit is wel een rare gewaarwording.

‘s Avonds hebben we een korte wandeling door Chinatown gemaakt, ja, ook hier weer een Chinatown, waarna we naar het restaurant gingen. Dit bleek een Afghaans restaurant te zijn waar we lekker hebben gegeten. Morgen is het weer tijd voor een aantal bedrijfsbezoeken en ben ik aan de beurt om een dagverslag voor de Kryptos website te schrijven.

Vandaag was weer een dag zoals er al een aantal geweest zijn en er nog vele volgen. Het was weer tijd voor een tweetal bedrijfsbezoeken, dat betekende in dit geval weer veel te vroeg opstaan, en wel al om half 6, en weer lang in de bus zitten naar en tussen de verschillende bezoeken. Als eerste gingen we vandaag naar het Baltimore Washinton International (BWI) vliegveld waar we een tweetal presentaties kregen over de dingen die BWI doet om hun systemen te beveiligen. Dit waren interessante presentaties waarbij we er ook achter kwamen dat verschillende diensten die op het vliegveld werken zoals de douane en de immigratiedienst, wel van het netwerk gebruik maken, maar niet van de systemen van BWI zelf. Over deze systemen konden de heren dan verder ook geen extra informatie geven. Nadat we de presentaties gehad hadden gingen we een rondje lopen door de terminal om de systemen te zien waar kort daarvoor over verteld was. Het mooiste systeem dat ze lieten zien was een systeem waar ze door middel van images een balie binnen enkele minuten om kunnen toveren van de ene luchtvaartmaatschappij naar de andere. Er hangen bij die balies lcd schermen waarop het logo van de vliegtuigmaatschappij te zien is, en op deze manier kunnen de balies veel efficienter gebruikt worden dan wanneer er voor iedere vliegtuigmaatschappij vaste balies zijn. Dit stuit uiteraard bij de grote gebruikers wel op bezwaren omdat die nu balies hebben die ook als er niemand aanwezig is, te herkennen zijn als zijnde balies van die specifieke luchtvaartmaatschappij. Na de rondleiding was er door het BWI een lunch geregeld, welke zeer lekker was. Nadat het bezoek zoals gebruikelijk afgesloten was door een dankwoord van deze keer Eelco en het overhandigen van de presentjes die we meegenomen hadden vanuit Nederland vertrokken we met de bus naar het volgende bedrijfsbezoek.

Het tweede bedrijfsbezoek van deze dag was bij de NIST, de Amerikaanse tegenhanger van TNO. De beveiliging van hun campus was vrij hoog, voordat we het terrein op mochten moesten we allemaal een badge ophalen die we alleen kregen op vertoon van ons paspoort. Vervolgens gingen we met de bus verder naar het gebouw waar de presentaties gegeven werden. Als eerste kregen we een presentatie waarin uitgelegd werd wat de NIST precies is (National Institute for Standards and Technology) en wat voor een onderzoek ze allemaal uitvoeren. Hierna werd er door een viertal mensen verder ingegaan op het onderzoek waar ze mee bezig waren, deze presentaties waren speciaal aangepast aan de vragen die wij van tevoren opgesteld hadden en opgestuurd hadden naar de NIST. Deze vier praatjes waren heel interessant, alleen bleef het vaak wel bij een hoge overview van het onderzoek waar ze mee bezig waren, dit was grotendeels ook te wijten aan de beperkte tijd die er was voor het bedrijfsbezoek. Mochten we dus nog meer willen weten over het onderzoek dat uitgevoerd wordt dan moeten we de verschillende papers lezen die door de heren geschreven zijn.

Na de busrit richting ons hotel moesten we ons snel omkleden omdat we uit gingen eten en daarna nog bowlen. Bij de bowlingbaan aangekomen bleek dat onze reservering, die ‘s middags gemaakt was, nergens terug te vinden was. Gelukkig kregen we met wat moeite toch nog de mogelijkheid om te eten en later te bowlen, ookal duurde het allemaal wat lang. Het eten kwam uiteindelijk pas rond acht uur, terwijl we om kwart voor zeven al bij de bowlingbaan waren. We hadden het eten dan ook pas om negen uur op, wat redelijk laat is. Hierna was het nog de bedoeling om alsnog te gaan bowlen, maar tijdens het eten had ik Ander beloofd dat ik wel wat verslagen na wilde kijken, dus zijn we met een klein groepje terug gegaan na het hotel. Zodadelijk ga ik dus nog een aantal verslagen beoordelen, waarna ik mijn koffer nog weer even fatsoenlijk in moet pakken voordat ik kan gaan slapen. Morgen gaan we dan weer vliegen, en nu wel naar San Francisco. Dat betekend weer een tijdsverschil van 3 uur, waarbij ik hoop dat ik hiervan niet al teveel last heb. Dit betekend dat ook dat het vanaf morgen in Nederland 9 uur later is dan waar wij zitten.